Dear Sir/Madam,
I would like to talk about how disappointed I am with the missing of activities for the teenagers in our town. I am writing this email because I think we need more activities of facilities when we don't have anything to do.
I am fourteen years old and in the weekend I don't know what to do with my friends because in the town, there is nothing for us. We would be less bored if you built a cinema or a leisure center.
If isn't possible, we would be happier if there were more activities in the town like concerts, parties,...
I hope this email helps teenegers being happier with our town.
I look forward to your answer
Yours faithfully,
Irina Jiménez
sábado, 16 de abril de 2016
viernes, 25 de marzo de 2016
VIOLÍ, 1913
En aquesta vida
tothom té un somni que li encantaria que es pogués fer realitat
algun dia i una d'aquestes persones és la Laura. El seu somni és
ser música, tot i que només li apassiona un sol instrument, el
violí. Cada dia, quan la Laura torna de l'escola passa per davant
d'una botiga de música i no pot resistir a parar-se a veure el violí
que hi ha a l'aparador. Però sempre havia de passar de llarg, perquè
la família era pobra i no es podia permetre la despesa.
Fins que un dia la
Laura va veure que a la botiga feien un concurs de dibuix en què
havies de dibuixar un instrument i qui guanyava s'emportava un violí. El arribar a casa va agafar un paper i llapis i va començar a
dibuixar com una desesperada perquè el concurs s'acabava aquella
mateixa tarda. Una altra qualitat que tenia la Laura és que
dibuixava molt bé. Va anar a portar-lo a la botiga ràpidament, la
senyora li va encantar tan el dibuix que automàticament es va
convertir en la guanyadora i per fi el somni es va fer realitat.
Irina Grup 3
viernes, 4 de marzo de 2016
domingo, 21 de febrero de 2016
Jesús Vázquez: “No cambiaría mi trabajo por otro”
El presentador Español Jesús
Vázquez de cincuenta años, cumple los cuarenta programas
presentados.
- ¿En el pasado te veías presentado tantos programas?
No, cuando era pequeño no me
imaginé que podría llegar a ser uno de los presentadores más
reconocidos de España. Yo quería ser bombero, me fascinaba la idea
de apagar los incendios y salvar vidas, por aquel entonces era mi
sueño.
- ¿Quién fue tu ejemplo a seguir?
Sinceramente siempre he
intentado ser yo mismo sin seguir a ninguna persona en concreto. Ser
uno mismo es lo que te hace ser especial. Siempre tienes un modelo a
seguir, como yo, mi madre o mi padre, pero intentas ser uno mismo sin
importar los prejuicios.
- ¿Te gustaría estar trabajando de alguna otra cosa que no fuese de presentador?
No cambiaría mi trabajo por
nada en el mundo. Cuando trabajas con lo que te gusta no quieres
cambiarlo.
- ¿Cómo es la vida de presentador?
La vida de presentador es como
otra cualquiera, no hay diferencia, tienes una familia y amigos que
te quieren.
- ¿Influyó tu homosexualidad en el mundo laboral?
En un principio me asustaba
que fuera así pero hoy en día la homosexualidad esta mínimamente
aceptada. Los compañeros me aceptaron a la primera, no me criticaron
ni me dejaron de lado y eso a la hora de ir a trabajar se valora
mucho, uno no tiene ganas de ir a trabajar y encontrarse con personas
que no le aceptan.
- De los programas que has presentado, ¿cuál es el que más te ha gustado presentar?
Todos tienen sus pros y sus
contras, no hay ningún programa que me guste más que otro. Da igual
que sea de baile, canto, talento… cada uno te da experiencias
inolvidables y te sientes como en familia.
- ¿Cómo son las cosas detrás de cámara?
Detrás de las cámaras es
otro mundo. Sinceramente, no sé cómo se aclaran con tanto cableado.
Los trabajadores te tratan muy bien, a veces se estresan por algo que
no sale bien pero como buenos profesionales que son lo arreglan y
todo solucionado. (risas)
- Antes de hacer un programa se supone que tiene que haber un preparación previa, ¿te cuesta mucho aprenderte el guión?
Correcta tu observación. La
preparación es algo esencial para que todo salga bien y no todo lo
llevamos escrito en los papelitos, también hay mucha improvisación
porque las cosas pueden cambiar en cuestión de un instante. Por otro
lado, tenemos el pinganillo que nos ayuda a seguir lo programado… A
mí, personalmente no me cuesta aprendérmelo, sale de mí.
- ¿Alguna vez te has quedado en blanco cuando estabas en directo?
Muchas veces. Los nervios se
apoderan de ti pero lo intentas arreglar con naturalidad y nadie se
da cuenta. Cuando vas cogiendo confianza, los nervios van
desapareciendo y es como si estuvieses en el comedor charlando con
tus padres pero con la diferencia de que una cámara te graba.
- ¿Te gusta trabajar con niños pequeños y/o adolescentes?
Claro que me gusta trabajar
con ellos y a veces ellos son más profesionales que tú mismo. Me
recuerdan a mi yo del pasado, ser niño es la mejor época que uno
pasa en su vida, no tienes problemas ni complicaciones, eres como
eres y no intentas parecer otra persona.
Muchas gracias por habernos
atendido.
THE LAST DAY OF MY CHRISTMAS HOLIDAYS
The last day of my Christmas holidays was different. I woke up at 11 o'clock, I went to the kitchen and I ate a sandwich with my parents while I was watching TV. The sandwich was delicious! After that I went to my room and I read a book. I love these days when I relax in my room reading. Later I went to my grandmother's house with my parents and we had lunch. I remembered we had beef with mushrooms for lunch. When we finished my grandmother gave us some rice for dinner because she had cooked a lot of it. Then we went back home, I went to my room and I watched some videos on my laptop. At 6 o'clock I ate an apple. After that, I chatted with my friends, and later, I ate some rice from my grandmother. Finally I watched TV with my parents and at 11 o'clock I went to bed.
Irina Jiménez Graboleda
3rd Eso Group 3
jueves, 14 de enero de 2016
UN TERREMOTO MUNDIAL
Los cerdos caen del cielo y provocan un
catastrófico seísmo.
El pasado 14 de diciembre, entre las cuatro y las cinco de la
tarde, a la ciudad de Barcelona las nubes se volvieron de un color rosado,
empezó a hacer mucho viento. Ya caía una lluvia rosada. Me-dia hora más tarde,
comenzaron a caer cerdos del cielo. La gente que estaba en la calle empezó a
gritar y a correr: ‘’estábamos muy asustados, no me podía creer lo que estaba
sucediendo’’, comentó un testigo. La gente rápidamente se refugió donde
podían, pero ya no les quedaban mu-chos lugares para refu-giarse porque los
cerdos lo estaban destruyendo todo.
|
Los científicos han estado estudiado este caso desde entonces y afirman que
es debido a la variación climática y han asegurado que se han encontrado muy
pocos casos de este estilo. Y que es poco probable que vuelva a ocurrir.
Los cerdos destruyeron muchos edificios importantes. Uno de los más
importantes de la capital. Algunos de los más importantes fueron la Sagrada Família
y el Camp Nou, donde en aquel preciso instante
estaban jugando un partido contra el Real Madrid. Todos los espectadores y
los jugadores
|
Evacuaron rápido el campo, pero muchas personas no sobrevivieron, algunas
murieron aplastadas por los cerdos, otras de ansiedad...
La lluvia de cerdos cesó a las
21:15 con un resultado de media ciudad derruida y miles de personas heridas y
500 muertos.
Irina i Gemma Grup 3
|
domingo, 3 de enero de 2016
SENSACIONES
Al
atardecer, cuando el sol se pone y su reflejo es de un color fuego,
significa para mí un momento mágico porque en ese preciso momento puedo reflexionar lo
bonito que ha sido el día que se ha ido.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)





